شولا

shovla — Fri, 05 Mar 2010 21:14:18 GMT

آمده بودی چند روزی همین نزدیک تر ها ...می گفتی بگو همه ی آنهایی که کنار می خواست و وقت و حوصله، همه را داری حالا....

یک آن ماندم در معنای سوالت..

که بگویم همه ی آنهایی که کنار می خواست و وقت و حوصله....

هوممم.... که بگویم همه ی آنهایی که کنار می خواست و وقت و حوصله....؟!

مثل آنکه یک شب هوس نان سنگک کرده باشی.... عطرش را، تازگیش را، طعمش را کنار پنیر و سبزی و تربچه و سفره ی پهن شده روی زمین حتی....

که چند ماه بعد....وقتی نشستی سر میز وسط خوردن غذایی که آخ دوست داشتی آن روز و با ولع داری لذت می بریش ، برایت بیاورند نان سنگگ بیات شده ی مانده ی چند ماه پیش را....

که حرف ها هم تاریخ مصرف دارند...

به همین راحتی....

*.دوست دارم انگار دوباره زیر بعضی از کامنتای اینجا یادداشت بنویسم...

این روزها-3

shovla — Wed, 03 Mar 2010 21:25:18 GMT

می ماند حرف ها در دلت...

به جایش لبخند می زنی گشاد گشاد برایش...

وقتی می دانی گفتنشان کنار می خواهد و وقت و حوصله...

وقتی نداری تک تکشان را حتی شده کمی آنورتر...

می ماسد حرف ها در دلت...

به جایش لبخند می زنی گشاد گشاد برای خودت...

جارو می کشی حرف های ماسیده را...

می ریزیشان در جایی نسبتا امن،درش را محکم می بندی...

می گذاری یک گوشه پنهان دلت...

که جلوی چشمت نباشد هر دم....

که صبح که از خواب بیدار شدی...

باز لبخند بزنی گشاد گشاد برای تمام دنیا...

و زندگیست دیگر این هم... می دانی که!

از این روزها-2

shovla — Tue, 02 Mar 2010 21:26:35 GMT

کافیست برایم بگویی فقط...

کافیست حس کنمت کمی نزدیک تر...

انگار که آمده باشی آرام و نرم....

پر کرده باشی همه ی حفره های مبادای دلم را.....

از این روزها...

shovla — Wed, 17 Feb 2010 21:47:18 GMT

دست و پنجه نرم می کنم این روزها با یک غم لطیف...

یک غم روان...نمی ایستد یک جا...جمع نمی شود.... حضورش کلافه ات نمی کند....اما هست....کنار همه ی روزمرگی هایم... می آید آرام و پنهان و ظریف...پابه پای این روزهای من ...همین است شاید که نتوانسته ام گیرش بیاورم و بگذارمش در قالب واژه ها....

دوباره رسیدم به روزهایی که حس می کنم باید بنویسم...

باید بگویم نرم نرم از همراه تازه وارد این روزهایم...

تا شاید یک روز گیرش بیاورم یک گوشه،چهار زانو بنشانمش روبه روی خودم و بفهمم حرف حسابش چیست اصلا!

shovla — Thu, 14 Jan 2010 20:29:18 GMT

یک وقتهایی هم هست که اصلا خُلقت از بیخ و بن تنگ است، که اصلا همه اش دلت می خواهد نق بزنی، بهونه بگیری، گیر بدهی به همه عالم و آدم، که حس می کنی تمام فشار دنیا را گذاشته اند روی تو و داری له می شوی رسما، که آشفته ای، بی قراری و شکننده، که کوچکترین تنشی می تواند ازکوره بدرت کند، که بهم بریزدت حتی، که بیشتر از همیشه سکوت می کنی،فرار می کنی و به جایش قورت می دهی،هی جمع می شود و تو به زور قورت می دهی که فریاد نزنی تنها شاید،که زمین و زمان هم نمی توانند حالت را جا بیاورند حتی، که یکهو به خودت نگاه می کنی و حتی خودت هم نمی فهمی که چه مرگت است خب!آدم اینقدر گوساله اصلا؟!که سخت می شوی حتی! آنقدر که هر کمکی را هم به شدت پس می زنی که یک دیوار می کشی بین آدمها و خودت و هی خودت هم نمی فهمی که چرا لعنتی؟!

اینجور وقتهاست که آیییی خوشبختی اگر کسی را داشته باشی که بلد باشد بی آنکه خودت بفهمی، یک آن در آغوش بگیردت، که هی دست و پا بزنی و هی مقاومت کنی و هی پس بزنی و هی او صبوری کند و هی آرام تنگ نگه ات دارد میان دستانش، که رام شوی دست آخر، که رها کنی که گم کنی خودت را در آغوشش، که سرت را بگذارد روی سینه اش، دستش را بیاورد آرام زیر چانه ات، انگشت شصت ش را بگذارد زیر لبت و آرام نوازشت کند و هی تو زیر لب غر بزنی،هی ننر باشی، هی بلد باشد مهربان نگاهت کند با چشمهای پرخنده ی گیرایش،هی بلد باشد گه گاهی زیر لب قربان صدقه ی تک تک دل نگرانی ها و غر غر های بی منطق ات برود، و همین انگار کافی باشد که بعد آرام بلند شوی، پر باشی از انرژی و دوباره بچسبی به این زندگی لعنتی،انگار که نه انگار اصلا...

When Creativity Has to Rock!l

shovla — Sat, 09 Jan 2010 22:20:18 GMT

گاهی وقت ها هم باید بعضی کتاب ها، بعضی دست نوشته ها، بعضی آدمها، بعضی غذاها، بعضی چاشنی ها، بعضی لباس ها، بعضی قیافه ها، بعضی تکیه کلام ها ، بعضی زندگی کردن ها را تعطیل کرد بلکل! گاهی باید اجازه نداد هیچ حضوری آنقدر مسلم شود که نتوانی به هر چیز دور و برت از چند وجب آنورتر هم نگاه کنی...

از شب های امتحان ما...

shovla — Sat, 09 Jan 2010 16:55:18 GMT

اتاق من...

داداشی کوچیکه ی روی تخت با موهای وز وزی و کتاب علوم و ماژیک و تختش...

داداشی کوچیکه ی روی تخت و بازه های درسی بیست دقیقه ای... کتاب علومی که بیست دقیقه ورق می زندشو و وبیست دقیقه ی بعدی کاریکاتور من و مهرناز و می کشه و ریسه می ره از خنده از شاهکارای هنری خودش....

خواهر کوچیکه ی گوشه ی اتاق، لم داده به متکای زرشکی تپلی، با موهای به هم ریخته، غرق کتاب فیزیک و برگه های چک نویس...که فقط کافیه که من یکهو برسم به یک لطیفه ی (!!!)هیجان انگیز ادبی که هی بخوام بلند بلند شر کنمش که صدایش در بیاید که: هیییییسسس! درستو بخون!

من ِ لم داده روی صندلی، یه خودکار بغل گوشو ،هزار تا پیج تو مانیتور بازو ،شصدات تا جزوه ریخت و پاش دورو برمو، یازده تا کتاب تپل هم روش حتی....و شال لوله شده ی نخی نارنجیه که موهامو جمع می کنه از رو پیشانی و بغل گوش، که انگار اصلا همون حسی رو بهت می ده که اسفناج به ملوان زبل! که اصلا دلتو قرص می کنه که بری سراغ چندین ساعت زیادتا تمرکز و دست و پنجه نرم کردن با هوارتا مطلب جدید.،که اصلا شبای امتحان بدون شال نارنجیه مثل میرزا قاسمی می مونه بدون سیر! به خدا!

فقط همین هم نیست اما...

سینی خوش رنگ چایی نباتی که بابا آورده، اونم واسه هر کس تو ماگ مخصوص خودش....

ساعت گندهه قرمزه که اصلا انگار باید وسط اتاق باشه که این زمان لعنتی شبای امتحانو همه حس کنن چه جوری داره می گذره...

فلاسک چایی یه گوشه ی دیگه که یعنی شب دراز است و قلندر بیدار و هستیم حالا حالاها در خدمتتون...

پوست کیک و آدمس و نارنگی و موز و بیسکوییت و شکلات که افتاده یه گوشه ی اتاق که یعنی اصلا شبای امتحان صفاش به اینه که توی هر" بریک" بیشینین دور هم، هی متلک بار قیافه ی چپ و چوله ی هم کنین و هی یه چیزی بخورین و هی خل خلی شعر بخونین و هی خل خلی تر بخندین به مصیبت وارده و هی خوبه کلا دیگه...

که بعد فک کن تو یه همچین شبایی تو هم باشی و هی از اون ور انرژی بدی و هی قلقلک بدی حسای آدمو و هی تا میاد چشات خوابالو بشه، قلقلک بعدی و همین جوری برو تا صبح....

که یعنی آخ که من می میرم واسه این شبای امتحان همش...

The Pure

shovla — Thu, 07 Jan 2010 23:16:18 GMT

بعضی نیمه شب ها را باید سرشار کرد از حرفهای مگو...

بعضی لبخندها را باید بی هوا بوسید...

بعضی حس ها را باید داغ داغ زندگی کرد...

بعضی واژه ها را باید غرق شد...

و صبح

بیدار شد از خواب...

بهتر از همیشه شاید...

زندگی کرد...بی آنکه بگوید...که بگویند از همه آن حرفهای مگو...

shovla — Sat, 19 Dec 2009 20:08:18 GMT

بعضی وقتها یک شوک لازم داری انگار...یک سیلی درست بغل گوشت..محکم! آنقدر که بسوزد تا چند روز حتی...

آنقدر که به خودت بیایی! آنقدر که یکهو بیدار شوی... که بتوانی با خیال راحت این همه حجم خالی اضافی زندگیت را بیندازی دور!

Frozen words...

shovla — Sat, 19 Dec 2009 08:52:44 GMT

واژه هایم دیگر آنهایی نیستند که می خواهم...

انگار که ناب بودنشان را از دست داده باشند...

انگار که افتاده باشند رو دور تکرار...

که انگار واژه هایی نباشند که بشود لمسشان کرد

که بر دل نمی نشینند، بر دل می ماسند...

که شده هجوم حسی مرا میخکوب کند پای این مانیتور لعنتی

که انگشتانم هی نوشته اند و هی من تک تک جملاتش را نتوانستم مزه مزه کنم...

که انگار نمی شود که غرق لذت کند مرا...

که نمی شود که نقطه آخر را که می گذارم یک لبخند گشاد بشیند روی صورتم

که دلم بخواهد خودم را گاز بگیرم و محکم بغل کنم بخاطر کلماتی که سر می خورند میان انگشتانم...

مشکل از حس های این روزهایم هم نیست حتی...

که یک بغل حس ناگفته چار زانو زده اند گوشه ی دلم

که بی تابی می کنند حتی ...

که نمی گنجند در واژه های تاریخ مصرف گذشته من...

که خودت خوب می دانی که چه می گویم...

که هی نشین پیغام پسغام بده که چرا نمی نویسی...

که بی خودی نگران من نشو... حال من خوب است...

واژه هایمند که دچارند....عجیب!